Obserwatorzy

wtorek, 18 grudnia 2012

Tawuły

Tawuła (Spiraea L.) – rodzaj krzewów z rodziny różowatych. W jego skład wchodzi ok. 80–100 gatunków, spotykanych na półkuli północnej w strefie chłodnej i umiarkowanej. W Polsce dziko rosną 3 gatunki, wiele innych jest uprawianych jako rośliny ozdobne.

Tawuła białokwiatowa - Spiraea albiflora.Należy również do najmniejszych tawuł. Tworzy gęste, rozgałęzione i obficie ulistnione krzewy wysokości około 0,5 m. Liście ma dość duże, przypominające liście przydrożnej wierzby. Kwiaty białe, drobne, z długimi pręcikami, zebrane są w dość gęste, puszyste kwiatostany. Istnieją też odmiany o kwiatach różowych i karminowych. Kwitną w końcu lipca. Ta miniaturowa tawuła jest doskonała dla małych ogrodów. Można z niej tworzyć niskie nie cięte żywopłoty, dzielące ogród na części o różnym przeznaczeniu, można też stosować w kompozycji z bylinami (np. na rabatach i w grupach), gdyż harmonizują z nimi charakterem i wielkością. Nie ma wygórowanych wymagań glebo­wych, znosi dobrze przeciętne mrozy. Cztery omówione tawuły kwitnące późnym latem przycina się jak krzewy I grupy, kwiaty ich bowiem osadzone są na pędach tegorocznych. Dzięki temu nawet przemarznięcie pędów nie pozbawia nas kwiatów, gdyż krzewy przycięte wczesną wiosną wydadzą nowe pędy i zakwitną we właściwej porze. Tawuła drobna wymaga nawet corocznego cięcia nisko nad powierzchnią gleby; silniej się wówczas rozrasta i obficiej kwitnie. (źródło encyklopedia roślin)



TAWUŁA BILLARDA (Spirea xbillardii)

Pionowo rosnące krzewy, osiągając prawie wysokości człowieka, wytwarza odrosty, liście lancetowate do wąsko eliptyczne, kwiaty pojawiają się od lipca do września, żywy purpurowy, różowy, ponoszone w szerokie, do 20 cm długości, stożkowe wiechy - krzew niewymagający do nasadzeń w grupach. H. Strefa 5a. Liście ciemnozielone, owalne, łagodnie ząbkowane. Kwiaty kubkowate, purpuroworóżowe, 5-płatkowe. Wymagania glebowe niewielkie. Dobrze znosi zanieczyszczenia powietrza pyłami i dymami. Wytrzymały na niskie temperatury i suszę. Polecany na żywopłoty i nieformowane szpalery oraz do sadzenia grupami w dużych parkach, do zadrzewień rekultywacyjnych i przydrożnych. 


TAWUŁA BRZOZOLISTNA (Spirea betulifolia Pallas)

Tawuła brzozolistna to karłowy, wolnorosnący krzew liściasty z rodziny różowatych (Rosaceae).
Tawuła brzozolistna ma formę zwartych, poduszkowatych, rozłożystych krzewów o silnie rozgałęzionych, wzniesionych, wyprostowanych pędach. Krzew osiąga wysokość 1m (krzewy ciete sa niższe i gęstsze) i podobną szerokość, choć dorosłe krzewy są saersze niż wyższe, ze względu na rozrastanie się na boki za pomocą licznych odrostów korzeniowych. Roczne przyrosty pędów wynosza około 15cm. Pędy są nagie, wzniesione, silnie rozgałęzione, bruzdowane, skrętolegle porośnięte pojedynczymi, dość zmiennymi, z reguły niemalże okrągłymi, nieregularnie, delikatnie klapowanymi liśćmi, o klinowatych nasadach, zbiegających się w krótki ogonek Blaszki liściowe gładkie, nieowłosione po obu stronach, jasnozielone. Bez przylistków. Liście rozwijają się wczesną wiosną, jesienią mogą sie przebarwiać na żółto, są sezonowe i na zimę opadają. Kwiaty liczne, obupłciowe, pięciokrotne, pojedyncze, białe, drobne, o średnicy do 5mm, zebrane w płaskie baldachogrona, wyrastające na zeszłorocznych pędach w czerwcu.

Tawuła brzozolistna jest rośliną tolerancyjną w stosunku do podłoża i stanowiska. Najlepiej rośnie i kwitnie w miejscach nasłonecznionych, w półcieniu również da sobie radę (choć kwitnienie może być słabsze). Najbardziej odpowiadają jej gleby głębokie, świeże i żyzne, dobrze spulchnione, niezachwaszczone, wilgotne.  Toleruje cięcie (choć, ze względu na zwarty, niski pokrój nie jest ono konieczne), które rośliny doskonale znoszą i reagują na nie silnym odrastaniem młodych pędów, co sprzyja ładnemu, gęstemu i szerokiemu pokrojowi krzewu (pamietać należy jednak, że przycięte pędy mogą zakwitnąć dopiero w kolejnych latach). Zabieg ten wykonujemy wczesną wiosną, często jeszcze przed rozwojem liści. Dodatkowo, co kilka lat zaleca się wiosenne cięcie odmładzające, kiedy to całkowicie usuwa się stare i chore pędy, które z czasem mogą się ogałacać od dołu. Tawuła brzozolistna wykazuje sporą odporność na mróz. Strefa mrozoodporności 5b.

Tawuła brzozolistna może być wykorzystana do tworzenia szerokich obwódek rabat i szpalerów, oraz jako roślina okrywowa i sadzona w grupach roślinnych. Doskonale nadaje się zarówno do ogrodów przydomowych na rabaty, zieleni publicznej i osiedlowej.


źródło:wymarzonyogrod.pl


TAWUŁA DOUGLASA (Spirea douglasii HOOK)

Piękny, dekoracyjny i bardzo rozłożysty krzew osiąga około 1,5 m wysokości. Liście koloru zielonego, lekko piłkowane. Zakwita w czerwcu wtedy na krzewie pojawiają się różowe kwiaty zebrane w grona. Najlepiej czuje się na stanowisku słonecznym do pół cienistego. Roślina całkowicie mrozoodporna. Najlepiej rośnie na miejscy dość wilgotnym. Polecana odmiana do nasadzeń w parkach przy jeziorach bądź stawach. Może świetnie się komponować z mniejszymi roślinami o innym wybarwieniu kwiatów.

źródło:drzewa.com.pl


 

TAWUŁA DZIURAWCOLISTNA (Spirea hyperciflora L.)

Wygląd: Gęsto rozrośnięty, zgrabny krzew ok. 0,5-2 m wysokości, z delikatnie owłosionymi, bru-natnawo-czerwonymi, obłymi i lekko podłużnie bruzdkowanymi, niekiedy zwieszającymi się gałązkami.
Liście jajowato-lancetowate do łopatkowatych, 2-4 cm długości i około 1 cm szerokości, całobrzegie lub przy wierzchołku delikatnie piłkowane, prawie siedzące, z wierzchu szarozielone, pod spodem jasno niebieskawozielone i pilśniowało owłosione, u nasady trójnerwowe. Liście pojawiają się wczesną wiosną.
Kwiaty małe, białe, o średnicy około 5 mm, często ułożone wzdłuż gałązek po 5 w prawie siedzących baldachach.  Tawuły te rosną w zaroślach, na kamienistych zboczach oraz na okrajkach leśnych. Bez szczególnych wymagań co do właściwości gleby. Ten krzew nie jest całkiem odporny na mróz i z powodu wczesnego wypuszczania liści jest zagrożony przez spóźnione przymrozki. Występuje szczególnie chętnie na stanowiskach słonecznych, ogrzewanych przez słońce.
Kwitnie  od końca kwietnia do połowy maja.
Uwagi ogólne: Zwyczajnie oddziela się od tawu-ły dziurawcolistnej jako podgatunek (ssp. obovata) tawulę węgierską, która występuje w połu-dniowo-zachodniej Europie i trafia się często we Włoszech, na Węgrzech i w Rumunii.
Tawuła dziurawcolistna tworzy liczne mieszańce z innymi gatunkami; kwitną one zwykle znacznie ładniej. Takimi mieszańcami są np. tawuła szara oraz tawuła wielokwiatowa.

żródło: eduteka.pl


TAWUŁA GĘSTOKWIATOWA (Spirea densiflora)

Płaskokulisty, gęsty krzew dorastający do 80 cm. Liście zielone, pięknie przebarwiające się jesienią. Kwiaty różowe zebrane w płaskie kwiatostany na końcach tegorocznych pędów. Kwitnienie w okresie VI- VII. Mrozoodporny, wytrzymały krzew o niezbyt wymagających właściwościach siedliskowych, Doskonały na niskie żywopłoty i rabaty.



 żródło: katalog roślin

TAWUŁA JAPOŃSKA
t. Bumalda, t. drobna (Spiraea japonica L., syn. S. ×bumalda Burv.

Niezbyt duży krzew dorastający do 1m. Drobne kwiaty barwy różowej lub karminowej w różnych odcieniach, zebrane w dość duże, płaskie baldachogrona. Drobne kwiaty i długie pręciki sprawiają wrażenie delikatnych, jakby koronkowych. Pędy tawuły japońskiej są wzniesione, liście dość duże, jajowate, nieco zaostrzone. Liście często mają efektowne zabarwienie, np. odmiana Anthony Waterer ma liście czerwonawe i złotożółte a odmiana Goldflame pomarańczowożółte. Odmiany o liściach zielonych wybarwiają się jesienią na kolor czerwony lub ciemnopomarańczowy. Tawuły japońskie długo kwitną: od końca czerwca, przez lipiec i sierpień a nawet jeszcze we wrześniu.
Krzew bardzo łatwy w uprawie, na mrozy dość wytrzymały, o małych wymaganiach glebowych. Dobrze znosi suszę jest odporny na zanieczyszczone powietrze. Jest też tawuła japońska odporna na choroby i szkodniki.
Tawuła japońska powinna być co roku przycinana. Tniemy ją na wysokości 20 -30 cm nad ziemią. Cięcie przprowadzamy wiosną bo krzew ten kwitnie na pędach tegorocznych.

Stanowisko: Pełne słońce ale toleruje też lekki półcień.






źródło: ogrod-amat.strefa.pl

TAWUŁA KARYNCKA
(Spiraea decumbens)

wysokości zaledwie 50 cm, z płożącymi się gałęziami i podnoszącymi się okrąg-ławymi, prawie dru-towatymi, nagimi, żółtobrunatnymi gałązkami. Liście jajowate do lancetowatych, najwyżej 4 cm długości, u nasady klinowato zwężone, z przodu zaokrąglone (rzadko zaostrzone), krótkoogonkowe, na brzegu mniej więcej od połowy pojedynczo lub podwójnie piłkowane, z wierzchu szarozielone, spodem niebieskawozielone i nagie. Kwiaty małe, białe na końcach ulistnionych gałązek bardzo licznie zebrane w baldachogrona szerokości 3-5 cm. Kwiaty na cienkich szypułkach około 1,5 cm długości.
Rozproszona na słonecznych zboczach, skałach i piargach. Prawie tylko w piętrze reglowym, szczególnie chętnie na wapieniu.

źródło: eduteka.pl



TAWUŁA KUTNEROWA (Spiraea tomentosa L.)

pochodzi z Ameryki Północnej, gdzie występuje na wilgotnych wrzosowiskach i łąkach, w miejscach nasłonecznionych, na podłożu torfowym. Gatunek został sprowadzony do Europy jako roślina ozdobna w XVIII wieku. Od lat 80-tych XIX wieku pojawia się w naturalnych zbiorowiskach roślinnych w Borach Dolnośląskich i w Borach Niemodlińskich, gdzie jest bardzo ekspansywny zwłaszcza na przesuszonych torfach. W tych dwóch tradycyjnych regionach występowania opanowuje torfowiska, tworząc na nich rozległe, niemal jednogatunkowe łany.

źródło:cepl.sggw.pl


 TAWUŁA LILAKOWATA (Spiraea syringiflora)

TAWUŁA NIBYWIERZBOLISTNA (Spiraea ×pseudosalicifolia Silverside)

Prosto rosnący krzew, wypuszczający pędy podziemne, do 2 m wysokości.
Niewymagający pod względem glebowym. Stanowisko cieniste.


    TAWUŁA NIPPOŃSKA (Spiraea nipponica MAXIM)
Szeroko rozłożysty, bardzo efektownie kwitnący krzew, o sztywnych, prostych pędach, dorastający do 1,5 m wys. i do 2 m szer. Liście drobne, wąskolancetowate, ciemnozielone. Kwiaty białe, w małych gronach, całkowicie pokrywające zeszłoroczne pędy, VI. Stanowisko słoneczne lub częściowo zacienione. Rośnie na wszystkich ogrodowych glebach, ale lepiej na żyznych i wilgotnych. Odporny na niskie temperatury. Piękny późnowiosenny akcent w każdym ogrodzie. Polecany na niecięte żywopłoty.

źródło:zszp.pl



TAWUŁA POŁOŻONA (Spiraea decumbens)

Płasko rozpostarty krzew do 25 cm wys. Końce pędów wzniesione do góry. Liście drobne, zielone. Kwiaty białe, zebrane w drobne kwiatostany. Nadaje się do ogrodów skalnych, na gleby wapienne.

źródło: zszp.pl


TAWUŁA SZARA ( Spiraea cinerea )

Krzew do 2 m wys. i 150 cm szer., przyrasta ok. 20 cm rocznie, o gęstych, łukowato przewieszających się pędach. Liście małe, wąskie, zielone, jesienią żółte. Kwiaty białe, b. obficie rozwijające się w maju. Lubi stanowiska słoneczne do półcienistych i żyzne gleby. Krzew o bardzo wszechstronnym zastosowaniu.
Doskonała roślina na nieformowane żywopłoty, jako ciekawy akcent kolorystyczny wiosną. Roślina odporna na zanieczyszczenia.


źródło: kurowscy.pl




 TAWUŁA ŚLIWOLISTNA (Spiraea prunifolia Sieb. & Zucc.)

Szybko rosnący krzew z cienkimi i łukowato wygiętymi pędami. Osiąga 2-3 m wys. Liście żywozielone, jesienią przebarwiające się na pomarańczowo lub czerwono. Kwiaty bardzo efektowne, białe, pełne, zebrane po 3-6 kwiatków razem, IV-V. Wymaga stanowiska słonecznego, osłoniętego, ciepłego. Toleruje wszystkie ogrodowe gleby, z wyjątkiem wapiennych. Oryginalna roślina o „japońskim” charakterze.

źrodło: zszp.pl
     

Zastosowanie

Krzewy tawuł sadzi się jako rośliny ozdobne w parkach i ogrodach. Są ozdobne ze względu na swoje kwiaty, wybarwione liście i ładny pokrój. Są łatwe w uprawie, nie wymagają specjalnej gleby i są mrozoodporne. Powinny być przycinane po przekwitnieniu.

źródło: wikipedia.pl

2 komentarze:

  1. Nie sądziłem, że tawuły są takie piekne i okazałe. Dziekuję :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Nie sądziłem, że tawuły są takie piękne i okazałe. Dziękuję. :)

    OdpowiedzUsuń

Serdecznie dziękuję za pozostawienie śladu w postaci komentarza :) Będzie mi miło.